Gelgelelim hayat ne filmlerdeki, ne romanlardaki, ne de şarkılardaki gibi akıyor.
Dolayısıyla şarkılar giderek uzaklaşan hatıralar, sönen umutlar ve sahipsiz, muhatapsız hislerin harmanlandığı bir paralel evrene dönüşüyor.
Aşkın ömrü şarkılarınkinden kısa.
Bir kulağımızdan girip kalbimize çarptıktan sonra öbür kulaktan çıkıyorlar.
‘Bizim şarkımız’ dediklerimiz bile ‘biz’den uzun yaşıyor.